Biografija I

Rođen 21. februara 1946. (Ivangrad, Crna Gora). Osnovnu školu i gimnaziju završio u Ivangradu. Diplomirao 1969. tehničku fiziku na Elektrotehničkom fakultetu u Beogradu. Potom istraživač u Laboratoriji za atomsku fiziku Instituta za nuklearne nauke u Vinči. Magistrirao 1972. i doktorirao 1976. na Beogradskom univerzitetu, pod mentorstvom dr B. Aničina, radeći na problemima elektronskih talasa u jonizovanim gasovima. Od 1977. je nastavnik u Institutu za fiziku Prirodnomatematičkog fakulteta u Kragujevcu (docent 1978, vanredni profesor 1983, redovni profesor 1999). Tokom tri decenije drži predavanja iz klasičnog elektromagnetizma i srodnih oblasti (optika, fizika plazme, astronomija s astrofizikom). Rukovodi smerom Oscilacije i talasi na postdiplomskoj nastavi. Sa saradnicima osnovao Belerofont opservatoriju u Kragujevcu (1986). Upravnik Instituta za fiziku u tri mandata (1979, 1989, 2001), prodekan za nastavu Fakulteta u dva mandata (1981, 1983) i dekan Fakulteta u jednom mandatu (1985).

Autor ili koautor blizu sto radova (u inostranim i domaćim časopisima i zbornicima međunarodnih i domaćih konferencija iz fizike). Pisac nekoliko udžbenika i priručnika za đake i studente. Prevodilac stručnih i naučnih radova iz fizike sa ruskog, engleskog i nemačkog jezika. (Govori ruski i engleski, sa skromnim potencijalom.) Bio na višemesečnom postdiplomskom usavršavanju u Lenjingradu (Joffe-Institut), SSSR. Učesnik nekoliko međunarodnih konferencija iz fizike plazme. Mentor nekoliko doktorskih i magistarskih teza i specijalističkih radova, kao i nekoliko desetina diplomskih radova.

Radovi V. Babovića su iz oblasti fizike oscilacija i talasa. U prvom periodu njegove aktivnosti, koji se može vezati za naučni rad u Institutu za nuklearne nauke u Vinči, reč je o istraživačkim temama koje obrađuju elektronske talase u gasnim plazmama, pretežno površinske talasa na ograničenim strukturama u raznim geometrijama. V. Babović je radio u Laboratoriji za atomsku fiziku (1970 – 1978). Prelaskom na univerzitetski rad, interesovanje V. Babovića se širi i na optičke i mikrotalasne fenomene, kao i mehaničke oscilatorne sisteme, ponekad i sa naglašenim pedagoškim aspektima. Ime V. Babovića kao autora ili koautora pojavljuje se u nekoliko rangirnih svetskih časopisa iz fizike, u dužem periodu (od 1972 do danas).

Njegov rad o Remerovoj metodi merenja brzine svetlosti ušao je u uski izbor zapaženih u bogatoj decenijskoj produkciji poznatog časopisa American Journal of Physics (v. AJP, 69, June 2001, p.635). Babović je koautor članka o Frenelovim sočivima koji je u kolekciji „Memorable papers 1933 – 1990“ istog časopisa (AJP 59 (3) March 1990, p.201). Radovi V. Babovića o Bravaisovom klatnu i Bufonovim iglama su u Highlight kategoriji časopisa Europian Journal of Physics za godine 2011 i 2013 (Eur. J. Phys. 32 (2011) 1077-1086; Eur. J. Phys. 34 (2013) 715-728).

Vukota Babović je u braku sa Mirjanom (1951), rođenom Vidović. Mirjana je profesor biologije. Vukota i Mirjana imaju sina Miloša (1973) i kćerku Milenu (1976). Miloš je mašinski inženjer i informatičar; oženjen sa Dijanom Rančić, elektroinženjerom iz Beograda. Imaju sina Ognjena (6). Milena je farmaceut, udata za specijalistu ortopeda Branka Stankovića iz Valjeva. Imaju kćerku Olgu (8) i sina Dušana (6).

U godinama društvenih i političkih turbulencija u Srbiji i Crnoj Gori, kao i u okruženju, V. Babović je primećen i kao pisac esejističkih tekstova koji se, skupljeni, upravo pojavljuju u knjizi Contra negantes. Babović je napisao nekoliko knjiga protestne poezije i proze:

[1] Vukota Babović, Napušten tor (Svečano zlodelo), Satirične pesme, Ošišani jež, Beograd 1997.

[2] Vukota Babović, Naše gore lisci (Klovniranje čoveka), Satirične priče i zapisi, Ošišani jež, Beograd 1998.

[3] Vukota Babović, Ne! (Nadnica za krah), Nove pesme pokosovskog cirkusa, Berane 2000.

[4] Vukota Babović, Vitezovi oguglog bola (Zapisi iz oslobodilerskog rata), Retrospekcija lingvističke insuficijencije poslednje decenije dvadesetog veka kod nas, Izdanje autora, Beograd 2000.

Izbor pesama V. Babovića objavili su kragujevački Koraci (3-4, 1989, s.199).