NEMA U SVIJET

Svaki čas zaboravljamo za nas važne činjenice, ali neke naoko površne sličice nikako da odagnamo decenijama. Tako, evo dvadeset godina živo se sjećam jedne scene na benzinskoj pumpi pored druma blizu Cetinja.

Naša mala, osunčana porodica vraćala se sa Jadrana, gdje smo proveli kraći odmor u avgustu. Zaustavili smo se da kupimo gorivo. Nije bilo gužve, ali jeste pekla popodnevna jara po crnogorskom kršu. Odjednom, naiđoše kola koja su se, onda, popularno nazivala tristać. Neobično su se približavala i svi smo gledali u taj prizor. Zaustaviše se ispred nas kod same pumpe, pod uglom od 90 stepeni u odnosu na naš pravac. Sredovječni šofer u tristaću, smireni gospodin, promoli se kroz prozor i dade nam signal da on ne želi da bude uslužen preko reda. Onda se obrati radniku, koji ga je požljivo posmatrao, riječima: “Može li ovako.” To nije bilo pitanje, zvučalo je kao pozdrav.

Odgovor radnika je ono što nas je razveselilo. Bez ljutnje je rekao namjerniku: “Može, ali nema u svijet!”

Od tada, svaku veselu zgodu te i slične vrste stavljam u kategoriju “može ali nema u svijet”.

Kad nezvani gost, s namjerom da bude jedini domaćin, krene u preduzeće vješanja crkve na vrhu Rumije;

Kad vapiju za intelektualnim dijalogom ljudi koji su sve učinili da se potencijalnim sagovornicima prospe mozak iz lobanje (i tako sto hiljada puta);

Kad četnički podvižnici zahtijevaju uvažavanje njihovog evropejstva;

Kad god se, dakle, takvo nešto zbije - pomislim na onog Cetinjanina koji je u mom sjećanju promovisao tu mudru filozofiju sažetu u njegovoj maksimi: “Može, ali nema u svijet”.